خط کمرنگ

درست ۴ سال پیش همین موقع ها بود که من تو اتاق عمل بودم. برای تولدت لحظه شماری می کردیم.

فکر نکنم پسر ۴ ساله ای باشه٬ که بدونه الان قلعه نوعی سر مربی استقلال شده.

که بدونه الان علی کریمی تو پرسپولیس بازی می کنه.

فکر نکنم کسی اندازه تو بدونه جوکوویچ و نادال و فدرر کی هستند و مردهای شماره چند تنیس هستند.

که پیگیر جام ملتهای اروپا و تنیس ویمبلدون باشه.

باورکن پسر ۴ ساله ای نیست که پپ گواردیولا را بشناسه و بدونه ار بارسا رفته.

مانی یعنی کسی اندازه تو این همه ماشین بلده٬ این همه قالپاق بلده ٬این همه به چراغ ترمزها دقت می کنه.این همه دنبال جای پارک برای ماشین می گرده!

مانی نازنینم ٬ مانی دوست داشتنی ام ٬ پسر ارشدم ٬ تولدت مبارک.

اصلا چقدر خوبه آدم یک پسر ارشد مهربون داشته باشه. چقدر خوبه که من و ببا تو را داریم.

چقدر دوستت داریم.چقدر این روز تولدت را دوست داریم.چقدر اون موهای نرم و پریشونت را دوست داریم.چقدر سینا و رزی گفتنت را دوست داریم.چقدر اون خیالبافی هایت را دوست داریم.

چقدر عزیز دل ببا و ننایی.عاشقتیم پسر ۴ ساله.